Τρωτό σημείο II / 4 Νεανικά Ποιήματα | Νίκος Καχτίτσης, 1949

Νίκος Καχτίτσης 


                                             Aetatis 23

                                           Ο καιρός είναι νέος
                                     κι εμείς είμαστε πολύ γέροι.

                                     Στο παγωμένο απογευματινό
                                     φως του Νοέμβρη
                                     ο άνεμος σφυρίζει
                                     κατεβαίνοντας
                                     απ’ τα μουντά
                                     βουνά της Αλβανίας.

                                     Και μια βοσκοπούλα
                                     παίζει τα’ αρχαίο σουραύλι
                                     για τις ριγηλές ανεμώνες
                                     και τα φίδια.


                                            Ξεριζωμένος

                                           Μνήμες, μην έρχεστε!

                                     Η μουσκεμένη
                                     εχθρική γη μυρίζει
                                     σαν το νιόσκαφτο μνήμα
                                     του Κρίνου Κοριτσιού
                                     της θύμησης μου.

                                     Η σαλαμάνδρα
                                     υφαίνει ντροπαλό
                                     τραγούδι
                                     κι εγώ μαζεύω
                                     κόκκινα φύλλα, έντομα κι άνθη του αγρού
                                     για το λεύκωμα σου.


                                         Το χρώμα της στιγμής

                                            Είν έξοχη η στογμή
                                     όταν ανοίγεις
                                     το κουτί της φαντασίας σου
                                     και ξεχειλίζουν αρώματα
                                     μεθυστικά
                                     θυμίζοντας σου
                                     την από καιρό χαμένη βεντάλια της Πενθεσιλείας
                                     που βρέθηκε απροσδόκητα ένα απόγευμα
                                     σε κάποιο βελουδένιο κήπο …

                                    Μα γρήγορα τα μάτια σου εξαντλούνται,
                                    μια στιγμή ήταν αυτό, τίποτα παραπάνω,
                                    και μονομιάς
                                    όλα χάνονται :
                                    οι ταινίες
                                    τα γράμματα
                                    τα ξηραμένα άνθη.


                                         Τρωτό σημείο

                                        Μες σ’ όλο τούτο τα’ απέραντο
                                  διάστημα του Χρόνου
                                  η επιφάνεια της Γης άρχισε πια
                                  να διαβρώνεται
                                  ενώ αυτή ακόμα περιφέρεται
                                  με λυσσαλέο σφύριγμα
                                  στο Χάος.

                                 Και δε θα σταματήσει ποτέ
                                 αν ένας αρχιτέκτων
                                 δεν την χτυπήσει με σφυρί
                                 στο πιο τρωτό της σημείο.

                                 Μα μέχρι τότε
                                 υπάρχει άφθονος καιρός
                                 και τα κτίρια τα χτίζουν
                                 μ’ ανθρώπινα κόκκαλα,
                                 οι άνθρωποι σπάζουν τα ρολόγια τους
                                 να σταματήσει ο χρόνος
                                 βάφουν τα πρόσωπα τους
                                 με διάφορα χρώματα
                                 για να προφυλαχτούν
                                 απ’ τον επερχόμενο Καύσωνα.

                                 Κι όπως κυλούνε τα χρόνια
                                 ολισθαίνουν βαθμιαία στον τρόμο
                                 αλλά και στην ψευδαίσθηση
                                 πως θα βγουν σώοι
                                 από την τελική καταστροφή


Nicholas Kachtitsis, Vulnerable Point 1949. 14 Poems of Youth, "Anthelion Press" 
[ιδίοις ἀναλώμασιν], μτφ Γιώργος Δανιήλ

Τυπωμένο από τον ίδιο τον Καχτίτση στο χειροκίνητο πιεστήριο στο 
υπόγειο του σπιτιού του στο Μόντρεαλ, το καλοκαίρι του 1968.


Also:

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...