On directing > Pasolini taught me a lot | Bernardo Bertolucci (1941-2018)



Bernardo Bertolucci and Pier Paolo Pasolini near Rome during 
the filming of Pasolini’s first film ‘Accattone’, 1961


"I found out that Pasolini taught me a lot. It was, especially, the kind of respect that he had for reality.
 He had kind of epiphanies in his movies, like when a moment becomes full of grace, and it is like as
 if it was the most important moment in the life of a character. That's what I learned from Pier Paolo." 

Bernardo Bertolucci



Bertolucci on the set of "La Commare Secca", 1962


It was the first time I stepped into a movie set. I said to him, "I've never done movies, how can I help
 you?" He said, "Me too, it's the first time for both." In a way, knowing how close he was, I felt he
 was very generous. Since we were living in the same building, every morning we were leaving
 together to the set. I was going with him in his car. I was still living with my parents. I was 20 and
I didn't have a car. He was driving, and I remember this drive to the set, which was the other side of
Rome. It was very silent, and suddenly he was starting to tell me what he dreamt. In a way, in a very
 indirect way, his dreams were becoming part of what he was doing. But he was very strict about
what he wanted to do, and very precise. He had decided that his model was the icons of 14th-century
 Tuscan art, from Giotto [di Bondone] to the Sienese, these bunch of fantastic painters in Siena, like
 Simone Martini, et cetera. Which means, at the end, this kind of beatific vision, kind of sacred. Like
 if his actor was a saint. The camera was always still. In parts where the camera was moving, he
 would follow them always in order to keep the same distance. The first few weeks were close-ups,
and always a still camera. That's why doing a movie from a story for Pier Paolo, which was meant,
 when we wrote it, to be in the style of Pier Paolo, when they asked me to do it, I felt like going
completely against the style of [Pasolini's debut film] Accatone. I wanted to find my own style, which
 was the opposite. The shots in Accatone are so still, and the shots in La Commare Secca are
 constantly moving. There is a camera which is moving all the time.


Bernardo Bertolucci >


Bertolucci on the set of "La Commare Secca", 1962
La commare secca is the 1962 Italian film written and directed by Bernardo Bertolucci, based on a
 short story by Pier Paolo Pasolini. It was Bertolucci's directorial debut at age 21.

La commare secca is a murder mystery that resembles Akira Kurosawa’s Rashomon (1950), relying 
on the recollections of witnesses—in this case, various young men who may have been involved in
 the death of a prostitute—to tell the story.


Bernardo Bertolucci, Jean-Luc Godard and Pier Paolo Pasolini at a meeting for the film Love and Anger, 1969


"The movies I like are always movies where cinema is reinvented like if it was 
the beginning of cinema."

Bernardo Bertolucci (1941-2018)


J[A-Z]Z / p1ck ( Blue Serge | Serge Chaloff, 1956

 Blue Serge | Serge Chaloff, 1956


Serge Chaloff, A Handful of Stars


Recorded in Los Angeles - March 4, 1956 / Capitol Studios

Serge Chaloff – baritone saxophone
Sonny Clark – piano
Philly Joe Jones – drums
Leroy Vinnegar – bass


 "[a]n indispensable session by one of the great underrated baritone sax players...."

David Szatmary, All Music Guide to Jazz

 Blue Serge | Serge Chaloff, 1956

Guardians of Russian Art museums | Photos by Andy Freeberg (2008-2009)

Konchalovsky’s Family Portrait, State Tretyakov Gallery
Michelangelo’s Moses and the Dying Slave, Pushkin Museum
Veronese’s Adoration of the Shepherds, Hermitage Museum
Nesterov’s Blessed St Sergius of Radonezh, Russian State Museum
2nd Century Mummy Masks, Pushkin Museum
Malevich’s Self Portrait, Russian State Museum
Petrov-Vodkin’s Bathing of a Red Horse, State Tretyakov Gallery
Matisse Still Life, Hermitage Museum
Kugach’s Before the Dance, State Tretyakov Gallery
Photos by Andy Freeberg (2008-2009)
                   Repin’s Portrait of Baroness von Hildenbandt, State Tretyakov Gallery                                          Photos by Andy Freeberg (2008-2009)                                                                                                                                 




Also: 

Book//mark - Lenz / Λεντς | Georg Büchner, 1835

Clemens Hillebrand, Illustration for Georg Büchner's 'Lenz'


''Στις 20 Ιανουαρίου ο Λεντς πέρασε τα βουνά. Ψηλά οι κορφές και τα οροπέδια χιονισμένα, πέρα ως κάτω οι κοιλάδες: 
σταχτιές πέτρες, πράσινα λιβάδια, βράχια και έλατα. Ήταν υγρή παγωνιά· το νερό ανάβρυζε μες απ' τους βράχους και 
ξεχυνόταν στο δρόμο. Μέσα στο νοτισμένο αέρα τα κλαδιά από τα έλατα βάραιναν σκυφτά. Στον ουρανό βραδυπορούσαν 
σύννεφα σταχτιά, όμως όλα τόσο πηχτά - και τότε υψώθηκε η ομίχλη και σύρθηκε αργή και γλιστερή μες απ' τα χαμόδεντρα, 
μα πόσο βαριεστημένα, πόσο αδέξια.''

''Εγώ ο Λεντς που προσπαθεί. Να θυμηθεί. Να κοιμηθεί.''

"Δεν ένιωθε κούραση, μόνο που κάθε όσο δυσφορούσε που δεν μπορούσε να περπατάει 
ανάποδα, με τα πόδια ψηλά και το κεφάλι κάτω" *

"Eίχε νυχτώσει στο μεταξύ, ο ουρανός και η γη είχαν γίνει ένα. Ένιωθε σαν να τον ακολουθούσε κάτι, 
κάτι που ήταν φοβερό, που δεν το αντέχουν οι άνθρωποι, λες και τον καταδίωκε η τρέλα ανεβασμένη 
πάνω σ' ένα άλογο." *

''Η ζωή είναι ωραία και απελπιστική.''


Clemens Hillebrand, Illustration for Georg Büchner's 'Lenz'


''Μα δεν ακούτε την τρομαχτική φωνή που ο ήχος της φθάνει ώς πέρα στον ορίζοντα 
και που οι άνθρωποι ονομάζουν σιωπή;'' *

''Ήδη. Κλαίει. Ήδη. Ο Lenz. Κλαίει για το θάνατό μου. Για το θάνατό του. 
Ήδη. Κλαίει. Κλαίω. Για το θάνατό του. Για το θάνατο αυτού που έγραψε για 
το θάνατο του. Για το θάνατο αυτού που έγραψε για το θάνατο του Lenz κλαίω.
Πώς μίλαγαν παλιά; Πώς φίλαγαν παλιά;
Πρέπει κάτι να παραμερίσω για να δω. Μπαίνετε μπροστά και δεν μπορώ να δω.
Ένα κομμάτι μου μπαίνει μπροστά και δεν μπορώ να δω.
Εσείς που γίνατε κομμάτι μου μπαίνετε μπροστά και δεν μπορώ να δω.
Γι’ αυτό θα δαγκωθώ.''

''Μέσα του υπήρχε ένα τρομαχτικό κενό, δεν φοβόταν πια, δεν επιθυμούσε απολύτως τίποτα, 
αντιμετώπιζε την ύπαρξη του σαν αναπόφευκτο βάρος, κι έτσι συνέχισε να ζει.'' *

''Ο φόβος είναι ο δρόμος για να ακουμπιόμαστε, 
γιατί ο φόβος είναι ο τρόπος να αγαπιόμαστε.''

''Η αγάπη είναι το αντίθετο της σκληρότητας.''

"Όλα αυτά που έχεις διαβάσει, που έχεις δει, που έχεις ακούσει, μπορούν να σε βοηθήσουν να κερδίσεις λίγη από την 
χαμένη σου αθωότητα; Όλες αυτές οι γνώσεις, τα βιβλία, οι σπουδές, μπορούν να σου ζεστάνουν την καρδιά; Αν όχι αυτό, 
τότε τί; Τι καλό μπορούν να κάνουν οι γνώσεις σου; Μπορείς να ζεστάνεις την καρδιά ενός ανθρώπου; Μπορείς 
να κρατήσεις το χέρι της αγαπημένης σου; Μπορείς να έχεις αγαπημένη; Μπορείς να απαλύνεις τον πόνο ενός φίλου; 
Μπορείς να κοιτάξεις δύο μάτια δακρυσμένα και να τους πεις ένα τραγούδι; Μπορείς να πεις ένα τραγούδι;" *

''Ο,τι απομένει μπορούμε να το πετάξουμε στη φωτιά.''


Lenz, Georg Büchner, 1835

μτφ: Μένης Κουμανταρέας / *Αλέξανδρος Ίσαρης

 Grillenhafter Dichter, Jakob Lenz, 1777


"Έχω συγκεντρώσει εδώ κάθε λογής ενδιαφέρουσες σημειώσεις γύρω από κάποιον φίλο του Γκαίτε, 
έναν κακότυχο ποιητή ονόματι  Γιάκομπ Λεντς (1751-1792), που έζησε εδώ την ίδια εποχή με εκείνον 
και που κατέληξε μισότρελος."

 Georg Büchner 


Also: 


The voice of the sea | Kate Chopin (1899)

Henri Moret, The Cliffs near the Sea, 1896


"The voice of the sea is seductive; never ceasing, whispering, clamoring, murmuring, 
inviting the soul to wander for a spell in abysses of solitude; to lose itself in mazes of 
inward contemplation. The voice of the sea speaks to the soul. The touch of the sea is 
sensuous, enfolding the body in its soft, close embrace."

Kate Chopin, The Awakening, 1899


Claude Monet, Stormy Sea in Étretat, 1883


Dirge Without Music | Edna St. Vincent Millay, 1928

Man Ray: Edna St Vincent Millay, 1923


I am not resigned to the shutting away of loving hearts in the hard ground.
So it is, and so it will be, for so it has been, time out of mind:
Into the darkness they go, the wise and the lovely. Crowned
With lilies and with laurel they go; but I am not resigned.

Lovers and thinkers, into the earth with you.
Be one with the dull, the indiscriminate dust.
A fragment of what you felt, of what you knew,
A formula, a phrase remains,—but the best is lost.

The answers quick and keen, the honest look, the laughter, the love,—
They are gone. They are gone to feed the roses. Elegant and curled
Is the blossom. Fragrant is the blossom. I know. But I do not approve.
More precious was the light in your eyes than all the roses in the world.

Down, down, down into the darkness of the grave
Gently they go, the beautiful, the tender, the kind;
Quietly they go, the intelligent, the witty, the brave.
I know. But I do not approve. And I am not resigned.


Edna St. Vincent Millay, Dirge Without Music
from The Buck in the Snow and Other Poems, 1928

Edna St. Vincent Millay, 1892 - 1950


Also:


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...