Τσίρκο | Μιμίκα Κρανάκη, 1950

εξώφυλλο: Javier Vilato (ανιψιός του Pablo Picasso)


 Φεύγω όταν η μαγεία είναι δυνατότερη απο μένα όπως τραβιέμαι πίσω κάθε φορά που σκύβω πάνω απο 'να πολύ βαθύ πηγάδι. Σίγουρα  με κάποια λύπη για τις αγάπες πού θα μπορούσαν να.
Φεύγω όταν τα πρόσωπα γίνονται πολύ πορτοκαλένια τόσο πού χάνω πια την αφή τους τόσο πού βυθίζομαι στο μυστικό τους ολοένα κι εκστατικότερα μια διάχυτη γοητεία ένα πλήθος μικρά σκοινάκια πού προσπαθούν να με δέσουν να παραλύσουν κάθε μου κίνηση και τότε ξυπνάω. Σίγουρα με κάποια λύπη για τις αγάπες πού θα μπορούσαν να.
'Απ' έξω μπορεί να φαίνομαι ανεύθυνος όμως έτσι μένει ακέρια η ομορφιά των πραγμάτων πού ούτε πέθαναν ούτε ζήσαν.
Εξάλλου αν ζούσα ως το τέλος όλους αυτούς τους αποχαιρετισμούς θα 'ταν δύσκολο να τους στριμώξω στην ίδια καρδιά θα ΄χε σπάσει την πρώτη φορά...

...Είναι η ελευθερία του φεύγω και κείνο το φτάνω δίχως μνήμη...
 

Μιμίκα Κρανάκη, Τσίρκο, 1950




2 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...


http://smallworldland.blogspot.gr/2013/04/traveling-circus-in-suitcase.html
.

Ανώνυμος είπε...



Περπατάω τους δρόμους χωρίς ν’ αφομοιώνω , χωρίς να συγκρατώ τίποτα, η πολιτεία μου φαίνεται καμωμένη από χαρτί. Εδώ χρειάζεται κατακλυσμός για να ξεπλύνεις τη μαυρίλα των σπιτιών. Και θα ζήσω, λέει, εγώ σε τούτη δω τη σκοτεινή πρωτέυουσα, μάλιστα, εγώ που ονειρεύτηκα να περάσω τη ζωή μου σ’ ενα φάρο.

Μιμίκα Κρανάκη / Ματαρόα σε δυο φωνές .1945

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...