Μοναχικοί Ταξιδιώτες | Χρίστος Λάσκαρης, 1931-2008

Markovics Ferenc, Clouds and Train, 1965

Άνθρωποι που ταξιδεύουν μόνοι:
κατά κανόνα σιωπηλοί,
πιάνοντας θέση σε παράθυρο.
Δεν έχουνε αποσκευές,
δεν έχουνε κανέναν να τους περιμένει.
Συνέχεια κοιτάζουν έξω.
Αν κάποιος τους ρωτήσει που πηγαίνουνε,
μοιάζουν σα να ‘ρχονται από μακριά.
σαν να μην έχουν καταλάβει την ερώτηση.

Χρίστος Λάσκαρης, Μοναχικοί Ταξιδιώτες


1 σχόλιο:

Ανώνυμος είπε...




Δεν φεύγουν τα τρένα, αλλά οι σταθμοί.
Και οι σταθμοί δεν έχουν θάνατο.
Να αποδειχθεί.

Έξω λαμπυρίζει ένα περίπτερο κι εσύ μου μιλάς
για γιουκαλίλι,
πες το μου, γύρω καρέκλες και χειρολαβές
σε εξαιρετική επί του παρόντος κατάσταση
όπως ακριβώς και οι ράγες στα πόδια σου –

τι άλλη απόδειξη θέλεις;
Καμία.


Δεν φεύγουν τα τρένα, αλλά οι σταθμοί / Μαρία Καντωνίδου / 2021

.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...