Ο Πλόκαμος της Αλταμίρας | Ανδρέας Εμπειρίκος (1936-1937)



Τα βήματά μου αντηχούν στη βελουδένια στρώσι της σκιάς μου.




Ακόμη λίγη θάλασσα, ακόμη λίγο αλάτι.
Έπειτα θάθελα να κυλισθώ στην αμμουδιά μαζί σου.




Η σιωπή λικνίζεται στην αμμουδιά. Τα πόδια της πατούν στην κυανή,
στην άνευ έρματος ακρογιαλιά θαλάσσης που καθεύδει.



Ανδρέας Εμπειρίκος, Ο Πλόκαμος της Αλταμίρας (1936-1937)
Ενδοχώρα (1945)


more:

2 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...



http://ranlatelate.tumblr.com/post/25551413915/ranlatelate-via-lustik-lustik-i-think-your

[ Diorama message box - Shy, Lily & Dakota ]


Sergio E.
.

Ανώνυμος είπε...




You are the only person I can talk with about the shade of a cloud, about the song of a thought. ~


— because you are so absolutely resonant — like seawater, my lovely. ^


I love your eyes — closed — all the little tails of your thoughts, your stretchy vowels all the little tails of your thoughts, your stretchy vowels. *



Vladimir Nabokov / Letters to Véra / 1923 -77 // ~July 1923 / ^Nov 1923 / *Dec 1930

.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...