Raw With Love | Charles Bukowski

    little dark girl with 
    kind eyes 
    when it comes time to 
    use the knife 
    I won't flinch and 
    I won't blame 
    as I drive along the shore alone 
    as the palms wave, 
    the ugly heavy palms, 
    as the living does not arrive 
    as the dead do not leave, 
    I won't blame you, 
    I will remember the kisses 
    our lips raw with love 
    and how you gave me 
    everything you had 
    and how I 
    offered you what was left of 

                                                                                     and I will remember your small room 
                                                                                     the feel of you 
    the light in the window 
                                                                                     your records 
                                                                                     your books 
    our morning coffee 
                                                                                     our noons our nights 
    our bodies spilled together 
                                                                                     the tiny flowing currents 
    immediate and forever 
                                                                                     your leg my leg 
    your arm my arm 
                                                                                     your smile and the warmth 
                                                                                     of you 
    who made me laugh 
                                                                                     little dark girl with kind eyes 
     you have no 
                                                                                     knife. the knife is 
                                                                                     mine and I won't use it 

Raw With Love, Charles Bukowski

3 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Raw raw with raw love raw ....

Ανώνυμος είπε...

Ἦταν γυναίκα, ἦταν όνειρο

«J'i cueilli ce brin de bruyère»
G. Apollinaire

Ἦταν γυναῖκα ἦταν ὄνειρο ἤτανε καὶ τὰ δυὸ
Ὁ ὕπνος μ᾿ ἐμπόδιζε νὰ τὴ δῶ στὰ μάτια
Ἀλλὰ τῆς φιλοῦσα τὸ στόμα τὴν κράταγα
Σὰν νὰ ἦταν ἄνεμος καὶ νὰ ἦταν σάρκα
Μοῦ ῾λεγε πὼς μ᾿ ἀγαποῦσε ἀλλὰ δὲν τὸ ἄκουγα καθαρὰ
Μοῦ ῾λεγε πὼς πονοῦσε νὰ μὴ ζεῖ μαζί μου
Ἦταν ὠχρὴ καὶ κάποτε ἔτρεμα γιὰ τὸ χρῶμα της
Κάποτε ἀποροῦσα νιώθοντας τὴν ὑγεία της σὰν δική μου ὑγεία

Ὅταν χωρίζαμε ἤτανε πάντοτε νύχτα
Τ᾿ ἀηδόνια σκέπαζαν τὸ περπάτημά της
ἔφευγε καὶ ξεχνοῦσα πάντοτε τὸν τρόπο τῆς φυγῆς της
Ἡ καινούρια μέρα ἄναβε μέσα μου προτοῦ ξημερώσει
Ἦταν ἥλιος ἦταν πρωὶ ὅταν τραγουδοῦσα
Ὅταν μόνος μου ἔσκαβα ἕνα δικό μου χῶμα
Καὶ δὲν τὴ σκεφτόμουνα πιὰ ἐκείνη

Γιῶργος Σαραντάρης (1908-1941)/ Ποιήματα


Ανώνυμος είπε...



Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...