Στο Δάσος | Ναπολέων Λαπαθιώτης (1932)


Σε μια γωνιά, στ΄απόμερα του δάσους,
εἶχα θαμμένη τη φτωχή καρδιά μου. Κανένας δεν την εἶδε, δεν την ξαίρει - κανένας δεν μποροῦσε να την βρεῖ.
Το πῶς την εἶχα κρύψει μέσ' στο δάσος, δε τὄχα φανερώσει σε κανένα: θα τὄθελα να μένει μυστικό.
Κι' ἔφυγα γελώντας κι' ἀλαφρός, ἀφοῦ της ἔβανα μια πέτρα για σημάδι - μια μεγάλη πέτρα του βουνοῦ... 
Μ' ἄξαφνα, κατέβηκαν οι μπόρες - οι μεγάλες μπόρες του χειμῶνα - κι' ὅταν, το καλοκαίρι, ξαναπῆγα, δε βρῆκα το σημάδι πουθενά. 
Κι' ἀπο τότε ψάχνω, μέρα - νύχτα, καλώντας και ζητώντας την καρδιά μου ! γυρίζω μέρα - νύχτα, κι' ὅλο ψάχνω, γυρεύοντας τοῦ κάκου να τη βρῶ... 
Κι' ὅμως ἐκείνη βρίσκεται - το ξέρω - βρίσκεται πάντα στο μεγάλο δάσος - και δε με λησμονεῖ, και με καλεῖ ! Τί τ' ὄφελος, για μένα, κι' ἂν ὑπάρχει, 
θαμμένη πάντα στὸ μεγάλο δάσος - ἀφοῦ το βράδυ φτάνει, κι' ὅλο φτάνει - πέρα το φῶς κοντεύει να πεθάνει - και δεν ὑπάρχει τρόπος να τη βρῶ;

Ναπολέων Λαπαθιώτης, 1932


3 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...



http://k-m-autobiographies.blogspot.gr/2010/04/92-t.html

.

Ανώνυμος είπε...


http://ghteytria.blogspot.gr/search/label/%CE%9B%CE%B1%CF%80%CE%B1%CE%B8%CE%B9%CF%8E%CF%84%CE%B7%CF%82%20%CE%9D%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%AD%CF%89%CE%BD

.

Ανώνυμος είπε...



Στρατής Μυριβήλης προς Γιώργο Κοτζιούλα

Εν Μυτιλήνη τη 22.8.31

Βρε Γιώργο
Τρελλάθηκες; Τι αλογόμυγα ευθυμίας σέπιασε την ώρα πούγραφες το γράμμα σου, για να ξεχειλήσουν τα καλαμπούρια σου ως το φάκελλο;
Ωραία τα κατάφερες με τις διορθώσεις του Νουμά που τις περιέθαλψες μέρες. Επίσης ο Ναπολ. Λαπαθιώτης δεν πήρε λέει ακόμα το βιβλίο του Κόντου. Είσαι φρίκη.

Σε φιλώ
Στρατής


Από το βιβλίο Αγαπητέ Κοτζιούλα, εκδ. Οδυσσέας, 1994.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...